فصلنامه علمی راهبرد سیاسی

محدودیت‌های توسعه‌ی روابط ساختاری(سیاسی- اقتصادی) ایران و چین در دهه‌ی اخیر

دوره 6، شماره 4 - شماره پیاپی 23
زمستان 1401
صفحه 93-110
فصلنامه علمی راهبرد سیاسی

نویسندگان

محسن جمشیدی 1
زهره کبیری 2

1 دانش آموخته دکتری تخصصی علوم سیاسی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

چکیده
روابط ایران و چین علی رغم تمایلات طرفین برای گسترش روابط و تعمیق آن درقالب پذیرش ایران در سازمان شانگهای، بستن قرارداد 25 ساله و خرید نفت ایران از سوی دولت چین، در عمل از رشد و توسعه چشمگیری برخوردار نبوده است. مقاله‌ی حاضربه دنبال بررسی و پاسخ به این سوال است که، چه عواملی مانع از گسترش  عملی روابط دوجانبه و افزایش جایگاه ایران درسیاست خارجی چین می‌باشد؟ بنظر می‌رسد نقش عوامل ساختاری و نهادی – سیستمی متاثر از فضای نظام بین‌الملل و بازیگری این دو کشور در سیستم (مخالف نظم موجود در سیستم بین‌الملل بخصوص ایران) مانع از روابط دو جانبه عملی این دو کشور شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که، نقش تحریم‌های بین‌المللی غرب برعلیه ایران، سرمایه گذاری‌های خارجی درآن، سیاست خارجی موازنه محورچین و نقش متغیرهای بین‌المللی و منطقه‌ای در بوجود آمدن موانع عملی توسعه روابط بیش از پیش ایران و چین می‌باشند. در این پژوهش از روش کیفی– تفسیری، با رویکرد توصیفی- تحلیلی استفاده شده است. هدف از پژوهش فوق واکاوی علل و موانع پیش روی سیاست خارجی چین برای افزایش مبادلات اقتصادی و توسعه هر چه بیشتر روابط سیاسی با ایران می‌باشد.

کلیدواژه‌ها

نظام بین‌الملل
سیاست خارجی چین
واقع گرایی ساختاری
روابط سیاسی
روابط اقتصادی

عنوان مقاله English

The limitations of the development of structural relations (political-economic) Iran and China in the last decade

نویسندگان English

mohsen jamshidi 1
zohreh kabiri 2
1 Graduated with PhD in Political Science, Kermanshah Branch, Islamic Azad University, Kermanshah, Iran
2 Master's degree in International Relations, Isfahan University, Isfahan, Iran
چکیده English

Abstract: Iran-China relations, despite the parties' desire to expand and deepen relations in the form of Iran's acceptance into the Shanghai Organization, the conclusion of a 25-year contract and the purchase of Iranian oil by the Chinese government, have not enjoyed significant growth and development in practice. The present article seeks to investigate and answer the question, what factors prevent the practical expansion of bilateral relations and the increase of Iran's position in China's foreign policy? It seems that the role of structural and institutional-systemic factors affected by the atmosphere of the international system and the acting of these two countries in the system (against the existing order in the international system, especially Iran) has hindered the practical bilateral relations of these two countries. The findings of the research show that the role of western international sanctions against Iran, foreign investments in it, China-centered foreign policy and the role of international and regional variables in creating practical obstacles to the development of relations between Iran and China are more than before. . In this research, a qualitative-interpretive method was used, with a descriptive-analytical approach. The purpose of the above research is to analyze the causes and obstacles facing China's foreign policy to increase economic exchanges and develop political relations with Iran as much as possible.

کلیدواژه‌ها English

  • international system
  • China's foreign policy
  • structural realism
  • political relations
  • economic relations
اختیاری امیری، رضا و صالحی خنار، محبوبه (1396). «بررسی علل و زمینه های گسترش روابط ایران و چین در عصر پسا برجام»، دوفصلنامه سیاست و روابط بین الملل، سال 1، شماره 1، صص 33-51.
بصیری, محمدعلی و آئینه وند، حسن (1395). «مقایسه‌ رویکرد روسیه، چین و آمریکا در قبال پرونده‌ هسته‌ای ایران»، پژوهش نامه ایرانی سیاست بین الملل، دوره پنجم، شماره 1.
جانسیز، احمد و پیرمحمدی، سعید (1398). «تحلیل امکان یا امتناع شکل گیری مشارکت راهبردی فراگیر در روابط ایران و چین»، فصلنامه سیاست جهانی، دوره 8، شماره 30.
رضایی، مسعود (1394). «تاثیر توافق هسته‌ای بر روابط ایران و چین»، در کتاب چشم انداز روابط ایران و چین، تهران: موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین المللی ابرار معاصر.
سازمند، بهاره و ارغوانی پیرسلامی، فریبرز (1392). «ایران، چین و چالش‌های فراروی همکاری‌های فراگیر»، فصلنامه سیاست، 43(3)، صص 83-104.
سلمانپور، هادی (1394). فرصتهای اقتصادی سازمان همکاری شانگهای در پسا برجام، دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه.
شریعتی‌نیا، محسن (1399). «روابط ایران و چین؛ گذار از مثلث رمانتیک به پیوند پایدار»، فصلنامه رهیافت‌های سیاسی و بین المللی، دوره 11، شماره پیاپی 3، خرداد.
ظهیری نژاد، مهناز (1394). «جایگاه انرژی در روابط ایران و چین: از ائتلاف تا روابط استراتژیک»، در کتاب چشم انداز روابط ایران و چین، تهران: موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین المللی ابرار معاصر.
قوام، عبدالعلی (1395). اصول سیاست خارجی و سیاست بین الملل، تهران: انتشارات سمت.
کرم رضایی، سعیده و بیات، درویشعلی (1393). «راهبرد ناتو در آسیای مرکزی و قفقاز و تاثیر آن بر امنیت منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران»، مجله سیاست دفاعی، سال 23، شماره 89، زمستان، صص 105 – 138.
مرکز پژوهش‌های مجلس (1395). بررسی جامع روابط دو جانبه ایران و چین، معاونت پژوهش‌های سیاسی-حقوقی، دفتر مطالعات سیاسی، شماره 14825، اردیبهشت.
محمودی، محسن (1390). «پس از دو سال، آیا سیاست باراک اوباما در مورد اسرائیل تغییر کرده است؟»، فصلنامه مطالعات منطقه‌ای، اسرائیل شناسی، آمریکا شناسی، سال دوازدهم، شماره 2، بهار.
Asgarian, H. (2011). Asian Book 7, Special relations between Iran and China. Tehran  Abrar Moaser publication .
Bilis, John; Smith, Steve. (2013). The globalization of politics: international relations in the modern age (historical backgrounds, theories, structures, and processes). translated by Abolghasem Rah-e Chamani and others. Contemporary Tehran Abrar. Volume One. pp 175-215. in Persian.
Dehghani Firoozabadi, Seyed Jalal. (2016). Principles and foundations of international relations (2). first edition, tehran: samat. pp 128-129. in Persian.
Donnelly, Jack. (2000). Realism and international relations. Cambridge University Press.
Douglas, John K.; et al. (2013). Rising in the persian gulf: how china’s energy demands are transforming the middle East. Asian Journal of Eastern and Islamic Studies. 2(3).
Ebrahimifar, Tahereh; Hedayati, Mir Saeed. (2015).China and the GCC after the cold war; from economic power to political influence. Quarterly Journal of Political Science Research. 10(3). pp. 7-40. in Persian.
Figueroa, William (2022), China and Iran since the 25-year deal: the limits of - cooperation,https://thediplomat.com/2022/01/china-and-iran-since-the-25-year-agreement-the-limits-of-cooperation/.
Ghavam, Seyed Abdolali. (2005). International relations theories and approaches. first edition. tehran: samat. pp 52-526. in persian.
Hunter, Shirin, T. (2010), Iran s Foreign Policy in the Post- Soviet Era, California and London: Prager.
Jonathan Fulton(2018 ).China’s Changing Role in the Middle East,Atlantic Council, June 5, 4.
 March, Peter. (2016). China noses ahead as top goods producer. Financial Times. 14 March 2016 .
New York Times - Breaking News, World News & Multimedia. Last modified September 27, 2019. https://www.nytimes.com/2019/08/01/world/asia/ inf-missile-treaty.html.
Sfakianakis, John. (2013). Saudi-china trade relations. Riyadh: SAAB Bank Research Notes, 20123. http:// www. Arabnews.com/notes/2012345/ Saudi – arabia, March 24, 2013.
Shen, D. (2006). Iran’s nuclear ambitions test China’s wisdom. The Washington Quarterly. 55-66.
Taliaferro, Jeffrey. (2006). State building for future wars : neoclassical realism and the resource extracive stata. Security Studies. 2(3). 
Will Green& Taylore Roth(2022)Challenges and limitations of relations between Iran and China, https://www.uscc.gov/sites/default/files/2021-06/China-Iran_Relations.pdf.

صفحه اصلی

راهنمای نویسندگان

ارسال مقاله

داوران

تماس با ما