فصلنامه علمی راهبرد سیاسی

مؤلفه های سیاسی حاکم اسلامی در سوره مائده

دوره 6، شماره 3 - شماره پیاپی 22
پاییز 1401
صفحه 51-70
فصلنامه علمی راهبرد سیاسی

نوع مقاله : مقاله علمی- پژوهشی مستقل

نویسنده

علی سعیدی

دانش آموخته دکتری علوم قرآن و حدیث، مدرس گروه معارف دانشگاه خاتم الانبیاء(ص)، تهران، ایران

چکیده
سوره مائده که به نام های عقود و المنقدها نیز خوانده می شود، در ترتیب فعلی قرآن، پنجمین سوره قرآن کریم است. این سوره دارای ۱۲۰ آیه، دو هزار و هشتصد و چهار(۲۸۰۶) کلمه و یازده هزار و هفتصد و سی سه (۱۱۷۳۳) حرف است و بجز آیه سوم آن که در حجه الوداع نازل شده، باقی آیات در مدینه نازل شده است. هدف این پژوهش، مؤلفه های سیاسی حاکمان اسلامی در سوره مائده می باشد. حاکمان اسلامی همان عاملان قدرت می باشند که از توانایی و تأثیرگذاری یا نفوذ بر دیگران برخوردار بوده، می توانند اراده خود را بر آنان تحمیل نمایند. چنین افرادی اگر در زندگی سیاسی – اجتماعی در نظر گرفته شوند، در جایگاه حاکم قرار گرفته، اعمال قدرت می کنند. و مهم ترین سؤالی که در این پژوهش باید پاسخ داده شود این است که عامل قدرت یا حاکم اسلامی از دیدگاه سوره مائده کیست و باید به چه ویژگی هایی آراسته باشد.

کلیدواژه‌ها

حاکم اسلامی»
مؤلفه ی سیاسی»
سوره مائده»
قرآن کریم»
«
نزول»
موضوعات

عنوان مقاله English

The political components of the Islamic ruler in Surah Ma'edah

نویسنده English

ali saeeidi
Ph.D. in Quran and Hadith, Lecturer, Department of Education, Khatam al-Anbia University (pbuh), Tehran, Iran.
چکیده English

Surah Al-Maedah, which is also known as Al-Muqad and Al-Munqad, is the fifth Surah of the Holy Qur'an in the current order of the Qur'an. This Surah has 120 verses, two thousand eight hundred and four (2806) words and eleven thousand seven hundred and thirty three (11733) letters, and except for the third verse which was revealed in Hajj al-Wada, the rest of the verses were revealed in Madinah. The purpose of this research is the political components of Islamic rulers in Surah Ma'idah. Islamic rulers are those who have the ability to influence others and can impose their will on them. If such people are considered in political-social life, they are placed in a ruling position and exercise power. And the most important question that must be answered in this research is who is the agent of power or the Islamic ruler from the point of view of Surah Ma'idah and what characteristics should he be adorned with. Therefore, according to the verses of Surah Ma'idah, it became clear that all existence and everything in it is the property of God and is under His control

کلیدواژه‌ها English

  • Islamic ruler"
  • Political component"
  • Surah Ma'
  • edah"
  • "
  • The Holy Quran
  • «
  • the descent»
قرآن کریم
نهج البلاغه
ابن ابی جمهور، محمد بن زین الدین. (1403ق)، عوالی اللئالی. قم: مطبعه سیدالشهداء.
ابن هشام. (1375)، السیره النبویه. ترجمه هاشم رسولی، تهرات: انتشارات کتابچی.
ابوعجور، محمد. (2010م)، الیهود اعداء الله و قتله الانبیاء. قم: دارالکلمه.
الزوزنی، قاضی حسین بن احمد. (بی تا)، شرح المعلقات السبعه. بیروت: دارالمعرفه.
التیجانی، عبدالقادر حامد. (1389)، مبانی اندیشه سیاسی در آیات مکی، ترجمه و تعلیق مهران اسماعیلی و مشتاق الحلو، قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی.
آشوری، محمد. (1383)، حقوق بشر و مفاهیم مساوات، انصاف و عدالت، تهران: انتشارات دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران.
بخاری، محمد بن اسماعیل. (1401ق)، صحیح البخاری. بیروت: دارالفکر.
پوربافرانی، حسن. (1390)، «تحلیل جرم محاربه». نشریه فقه و حقوق اسلامی، دوره 3، شماره 2، تابستان و پاییز.
تمیمی آمدی، عبدالواحد بن محمد. (1410ق)، غررالحکم و دررالکلم. قم: دارالکتاب الاسلامی.
جوادی آملی، عبدالله. (1378)، تفسیر تسنیم. قم: مرکز نشر اسراء.
راغب اصفهانی، حسین. (1412ق)، المفردات. بیروت: دارالقلم.
سید قطب. (1425ق)، فی ظلال القرآن. بیروت: دارالشروق.
شامبیائی، حسن. (1385)، حقوق کیفری اختصاصی، تهران: زوبین، چاپ پنجم.
شکوری، ابوالفضل. (1365)، فقه سیاسی اسلام. قم: دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم.
صدر، محمدباقر. (1421ق)، المدرسه القرآنیه یحتوی علی التفسیر الموضوعی للقرآن الکریم. قم: مرکز ابحاث و الدراسات التخصصیه للشهید الصدر.
صدوق، محمدبن علی. (1410ق)، الامالی او المجالس. بیروت: مؤسسه الاعلمی للمطبوعات.
طباره، عفیف عبدالفتاح. (1996م)، الیهود فی القرآن. بیروت: دارالعلم للملایین.
طاهری خرم آبادی، سید حسن. (1390)، ولایت و رهبری در اسلام. قم: پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی.
طباطبایی، محمد حسین. (1390ق)، المیزان. بیروت: مؤسسه الأعلمی للمطبوعات.
علم الهدی، سید احمد. (1397ش)، سیاست در قرآن (تفسیر سیاسی قرآن). تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
فیومی، احمد بن محمد. (1414ق)، المصباح المنیر فی غریب الشرح الکبیر. قم: مؤسسه دار الهجره.
قرائتی، محسن. (1388ش)، تفسیر نور. تهران: مرکز رهنگی درس هایی از قرآن.
کلینی، محمد بن یعقوب. (1369ش)، اصول کافی. ترجمه جواد مصطفوی، تهران: کتابفروشی علمیه اسلامیه.
مقدس اردبیلی، احمد بن محمد. (1379)، مجمع الفائده و البرهان، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
مصطفوی، حسن. (1368)، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
متقی هندی، علاء الدین علی. (1405ق)، کنزالعمال فی سنین الاقوال و الافعال. بیروت: مؤسسه الرساله.
مجلسی، محمد باقر. (1403ق)، بحارالانوار. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
مکارم شیرازی، ناصر و همکاران. (1371)، تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
مدرس زاده، مریم. (1380)، «بررسی تطبیقی مفهوم ملک در قرآن کریم با شهریوره در اساطیر ایرانی و نقش فلز در دو آیین». به فرهنگ - بهار و تابستان، شماره ۳۷ و 38.
ولی وند، حسین. (1391ش)، عملیات روانی. تهران: انتشارات آجا.

صفحه اصلی

راهنمای نویسندگان

ارسال مقاله

داوران

تماس با ما