دلفروز، محمدتقی(۱۳۹۳). دولت و توسعه اقتصادی: اقتصاد سیاسی توسعه در ایران و دولتهای توسعهگرا، تهران: انتشارات نگاه.
زارعی، بهادر(۱۳۹۷). بررسی واقعگرایی ایرانی از منظر جغرافیای سیاسی و ژئوپلیتیک، پژوهشهای جغرافیای انسانی، ۵۰(۲)، 491-511.
زارعی، بهادر(۱۴۰۰). نگاهی نو به توسعه، تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
زرینکوب، عبدالحسین(۱۳۸۷). روزگاران، تهران: انتشارات علمی.
سریعالقلم، محمود(۱۳۹۲). عقلانیت و آینده توسعهنیافتگی در ایران. تهران: مرکز پژوهشهای علمی و مطالعات استراتژیک خاورمیانه.
شعبانی، رضا(۱۳۹۴). ایرانیان و هویت ملی، تهران: سازمان انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
طباطبایی، سیدجواد(۱۳۹۸). ملت، دولت و حکومت، تهران: انتشارات مینوی خرد.
عباسی سمنانی، علیرضا(۱۳۹۲). موقعیت ژئوپلیتیک ایران در مناسبات قدرت منطقهای و جهانی، سپهر، ۲۲(۸۶)، 96-104.
عظیمی، حسین(۱۳۹۶). اقتصاد ایران امروز، تهران: انتشارات نی.
غرایاق زندی، داوود(۱۳۸۷). محیط امنیتی پیرامون جمهوری اسلامی ایران، تهران: پژوهشکده مطالعات راهبردی.
فاضلی، نعمتالله(۱۳۹۹). بیست نکته درباره حوادث آبان ماه. سایت تلگرام.
کاتوزیان، محمدعلی همایون(۱۳۹۱). اقتصاد سیاسی ایران، ترجمه محمدرضا نفیسی، تهران: نشر مرکز.
کاتوزیان، محمدعلی همایون(۱۳۹۶). ایران جامعه کوتاهمدت، ترجمه عبداله کوثری، تهران: نشر نی.
کریمیپور، یدالله(۱۳۹۴). جغرافیا نخست در خدمت صلح، تهران: انتشارات انتخاب.
کریمیپور، یدالله(۱۳۸۴). مقدمهای بر ایران و همسایگان: منابع، تنش و تهدید، تهران: انتشارات دانشگاه تربیت معلم.
میور، ریچارد(۱۳۷۹). درآمدی نو بر جغرافیای سیاسی، تهران: انتشارات سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح.
Friedman, George, & Jacob, L. (2017). The geopolitics of 2017 in 4 maps. Retrieved from https://geopoliticalfutures.com/wpcontent/uploads/2015/11/ME_logo_large.jpg
UNCTAD. (2019). Helps strengthen international trade statisticians' skills and capacity, for a continuous flow of high-quality statistics amid pandemic-induced challenges.