ناشر: انتشارات نگاه راهبردی
با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایرانفصلنامه راهبرد سیاسی2588-456510220260723Developing an Optimal Policy Model with a Social Justice Approach Based on Good Governance in the Islamic Republic of Iranتدوین الگوی سیاستگذاری مطلوب با رویکرد عدالت اجتماعی مبتنی برحکمرانی خوب734247520FAفریدونرزمی بخشکندیگروه علوم سیاسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانمحمدیوسفی جویباریدانشیار گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانیحییداداش کریمیاستادیار دانشکده مدیریت، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایرانJournal Article20260608Abstract<br><br>The present study was conducted with the aim of identifying obstacles to achieving social justice and presenting a desirable policy-making model based on good governance in Iran. <br><br>In this regard, a qualitative approach and the Causal Layer Analysis (CLA) method were used for a multi-level analysis of political, cultural, discursive, and institutional structures. Data were semi-structured interviews with experts and policymakers and examined at four levels of analysis: (1) mythological and metaphorical layer; (2) social and cultural structure; (3) structural causes; and (4) surface discourses. The findings show that justice-oriented policymaking in Iran faces challenges such as subjective and institutional authoritarianism, weak social capital, reduction of justice to spending, lack of an effective evaluation system, and discursive sloganeering. The research ultimately led to the development of a proposed model for justice-oriented policymaking that is based on four key axes: discursive transformation, institutional reform, participatory policymaking, and equitable redistribution of resourcesعدالت اجتماعی به عنوان یکی از اصول بنیادین توسعه پایدار، نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی و کاهش نابرابریها ایفا میکند. سیاستگذاری مطلوب، که بتواند عدالت اجتماعی را در تمام ابعاد اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تحقق بخشد. پژوهش حاضر با هدف شناسایی موانع تحقق عدالت اجتماعی و ارائه الگوی سیاستگذاری مطلوب مبتنی بر حکمرانی خوب در ایران انجام شده است. برای دستیابی به این هدف، از رویکرد کیفی و روش تحلیل لایهای علتها (CLA) بهره گرفته شد تا ساختارهای چندسطحی سیاسی، فرهنگی، گفتمانی و نهادی بهطور جامع مورد بررسی قرار گیرد. دادهها ازطریق مصاحبه نیمهساختاریافته در چهار سطح صورت گرفت: لایه اسطورهای و استعارهای، ساختارهای اجتماعی و فرهنگی، علل ساختاری و گفتمانهای سطحی. یافتهها نشان میدهد که سیاستگذاری عدالتمحور در ایران با موانعی جدی از جمله اقتدارگرایی ذهنی و نهادی، ضعف سرمایه اجتماعی، نگاه تقلیلگرایانه به عدالت بهعنوان انفاق، فقدان نظام ارزیابی مؤثر و شعارگرایی گفتمانی مواجه است. بر اساس این نتایج، الگویی پیشنهادی برای سیاستگذاری عدالتمحور تدوین شد که بر چهار محور اصلی مبتنی است: تحول گفتمانی، اصلاح نهادی، مشارکتمحوری در فرآیند سیاستگذاری و بازتوزیع عادلانه منابع. این چارچوب میتواند راهنمایی عملی برای سیاستگذاران در بهبود فرآیندهای تصمیمگیری عدالتمحور و کاهش نابرابریها در ایران باشد.https://www.rahbordsyasi.ir/article_247520_9291329400a57758563452f12799c78b.pdfناشر: انتشارات نگاه راهبردی
با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایرانفصلنامه راهبرد سیاسی2588-456510220260723Examining psychological and sociological discourses in the Trumpism movement based on Fairclough's critical discourse analysisبررسی گفتمانهای روانشناختی و جامعهشناختی در جنبش ترامپیسم بر اساس تحلیل گفتمان انتقادی فرکلاف3559247334FAزهراامان اللهیاستادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران0000-0002-7051-4950معصومهاسمعیلیاستاد گروه مشاوره دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانمریمسلگیاستادیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران0000-0003-1972-3084Journal Article20260502The current research with Fairclough's analytical-descriptive approach sought to extract psychological and sociological discourses in the Trumpist movement. Analysis at the level of description shows Trump's extensive use of power vocabulary; The use of taboo words and disdain of opponents is irony, repetition and emphasis, and the aspect is informative and commanding. At the level of his interpretation, in the context of the vacuum and defect of American liberal democracy, he is promoting the movement of nationalist and authoritarian populism, which by benefiting from the clear gaps of liberal democracy, is getting closer to its successor, neo-fascism; Such a situation at the level of explanation, Trump's speeches in the form of Trump the global superhero; It showed America establishing world peace by force and power, determining the fate of other nations, antagonizing and alienating the opponents, expelling non-whites from America and shaping America as a white and Christian country, and finally showing the terrorism of Muslims on a large scale. Such discourse leads to terrible consequences in human relations; the inner trust of man in his life; The feeling of lack of identity and loss of hope for the future of humanity is similar to the situation in Middle East.پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-توصیفی فرکلاف در پی استخراج گفتمانهای روانشناختی و جامعهشناسی در جنبش ترامپیست بود. تحلیل در سطح توصیف نشاندهنده کاربرد گسترده ترامپ از همآیی واژگانِ قدرت؛ استفاده از کلمات تابو و تحقیر مخالفان، کنایه، تکرار و تأکید و وجهیت اخباری و امری است، در سطح تفسیر وی در بافتار خلا و نقص لیبرال دموکراسی آمریکایی ترویج کننده جنبش پوپولیسم ملیگرا و اقتدارگرایانه ای است که بیشازپیش با بهرهمندی از شکافهای واضح لیبرال دموکراسی درحرکت بهسوی مولود خلف خود نئوفاشیسم نزدیک میشود؛ چنین وضعیتی در سطح تبیین، گفتمانهای ترامپ را در قالب ترامپ ابرقهرمان جهانی؛ آمریکا برقرارکننده صلح جهانی با زور و قدرت، تعیین سرنوشت سایر ملل، دشمنتراشی و بیگانه خواندن مخالفان، بیرون راندن غیر سفیدپوستان از آمریکا و شکلدهی آمریکا بهعنوان کشوری سفیدپوست و مسیحی و در آخر تروریست انگاری مسلمانان در سطح وسیع را نشان میداد. چنین گفتمانی منتج به پیامدهای فجیع در روابط انسانی؛ اعتماد درونی انسان به زیست خود؛ احساس عدم هویت و از بین رفتن امید به آینده بشریت همانند شرایط خاورمیانه در جریان است میشود.https://www.rahbordsyasi.ir/article_247334_8498bec5bbd9f858627f001c8c00ddb4.pdfناشر: انتشارات نگاه راهبردی
با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایرانفصلنامه راهبرد سیاسی2588-456510220260723China’s Economic Diplomacy in the Islamic World: A Case Study of Pakistanدیپلماسی اقتصادی چین در جهان اسلام/ مطالعه موردی: پاکستان6192247521FAفاطمهمرادیدانشجوی دکتری گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی ، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانداوودکیانیاستاد گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانکیهانبرزگراستاد گروه روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20260612China, as one of the world's major economic powers, has adopted an ambitious strategy to attain the leading position in the global economy. In this regard, it seeks to develop and expand its relations with various regions of the world, among which the Islamic world, particularly Pakistan, occupies a prominent place. Accordingly, this article employs a descriptive-analytical approach to address the following question: What impact does China’s economic diplomacy toward the Islamic world have on Pakistan’s position?<br><br>The main hypothesis suggests that, given the extensive economic cooperation between the two countries, the implementation of joint economic projects and large-scale Chinese investments in Pakistan will transform Islamabad into Beijing’s economic and commercial partner in the Islamic world as well as in South and West Asia. The findings indicate that the expansion of China–Pakistan economic relations can strengthen China’s regional and international standing and image while also facilitating the enhancement of foreign investment attraction in Pakistan.چین بهعنوان یکی از مهمترین قدرتهای اقتصادی جهان، برنامهای بلندمدت و جاهطلبانه برای دستیابی به جایگاه نخست اقتصاد جهانی در پیش گرفته است. در این راستا، تلاش میکند روابط خود را با مناطق مختلف جهان گسترش دهد که جهان اسلام، بهویژه پاکستان، از جمله مهمترین این مناطق است. از اینرو، مقاله حاضر با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی در پی پاسخ به این پرسش است که دیپلماسی اقتصادی چین در قبال جهان اسلام چه تأثیری بر جایگاه پاکستان خواهد داشت؟ در پاسخ میتوان این فرضیه را مطرح کرد که با توجه به حجم گسترده همکاریهای اقتصادی میان دو کشور، اجرای پروژههای مشترک اقتصادی و سرمایهگذاریهای عظیم چین در پاکستان، اسلامآباد را به متحد اقتصادی و تجاری پکن در جهان اسلام و نیز جنوب و غرب آسیا تبدیل خواهد کرد. یافتههای مقاله نشان میدهد که گسترش روابط اقتصادی چین و پاکستان میتواند ضمن تقویت جایگاه و تصویر منطقهای و بینالمللی چین، زمینه ارتقای جذب سرمایهگذاری خارجی در پاکستان را نیز فراهم سازد.https://www.rahbordsyasi.ir/article_247521_7fd9c2451d58f9179e8a1f678f9a683b.pdfناشر: انتشارات نگاه راهبردی
با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایرانفصلنامه راهبرد سیاسی2588-456510220260723The Shift of Saudi Arabia's Foreign Policy from Balance of Threat to Balance of Interests: Security Implications for the Islamic Republic of Iranچرخش سیاست خارجی عربستان سعودی از موازنه تهدید به موازنه منافع: پیامدهای امنیتی برای جمهوری اسلامی ایران93112250362FAزاهدروشنیگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایرانقاسمترابیگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایرانعباسصالحیگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایرانJournal Article20260504This article examines the transformation of Saudi foreign policy from the “threat balancing” model to “interest balancing” and its security implications for the Islamic Republic of Iran. The study’s hypothesis posits that Riyadh’s policy between 2003 and 2020 was primarily focused on containing Iran militarily and forming anti-Iranian alliances. However, after 2021, it shifted toward prioritizing economic interests, regional stability, and diversifying partnerships.<br><br><br><br>This transition has created dual consequences for Iran. In the short term, it has led to reduced tensions and active diplomacy. However, in the long run, the potential formation of new alliances centered around Saudi Arabia and Israel, along with Riyadh becoming a more independent actor through diverse cooperation with China and Russia, could pose new security challenges for Tehran.<br><br><br><br>The research employs a qualitative methodology, specifically a case study using process tracing. Data were collected through library and documentary methods and analyzed using content analysis within a combined theoretical framework. The findings indicate that this transition was primarily driven by the reduction of US security commitments, the escalating costs of the Yemen war, and Saudi Arabia’s vital need for stability to implement “Vision 2030.”این مقاله به بررسی تحول سیاست خارجی عربستان سعودی از الگوی «موازنه تهدید» به «موازنه منافع» و پیامدهای امنیتی آن برای جمهوری اسلامی ایران میپردازد. فرضیه پژوهش بر این استوار است که سیاست ریاض در بازه زمانی ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۰ عمدتاً بر مهار نظامی ایران و ائتلافسازی ضدایرانی متمرکز بود، اما پس از ۲۰۲۱ به سمت اولویتدهی به منافع اقتصادی، ثبات منطقهای و تنوعبخشی به شرکا حرکت کرد. این گذار پیامدهای دوگانهای برای ایران ایجاد کرده است. با این حال، در بلندمدت، احتمال شکلگیری ائتلافهای جدید با محوریت عربستان و اسرائیل و نیز تبدیل ریاض به بازیگری مستقلتر با همکاریهای متنوع با چین و روسیه، میتواند چالشهای امنیتی تازهای برای تهران ایجاد کند. روش پژوهش کیفی و از نوع مطالعه موردی با ردیابی فرآیند است. دادهها به صورت کتابخانهای و اسنادی گردآوری و با تحلیل محتوا و چارچوب نظری ترکیبی مورد بررسی قرار گرفتهاند. یافتهها نشان میدهد که این گذار عمدتاً ناشی از کاهش تعهدات امنیتی آمریکا، فرسایش هزینههای جنگ یمن و نیاز حیاتی عربستان به ثبات برای اجرای «چشمانداز ۲۰۳۰» بوده است.https://www.rahbordsyasi.ir/article_250362_d0f55ea72d4580e4febdfb742a9e3e82.pdfناشر: انتشارات نگاه راهبردی
با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایرانفصلنامه راهبرد سیاسی2588-456510220260723The Representation of Post-October 7 Gaza in the Carnegie Endowment: The Geopolitical Analysis of Rival Discoursesبازنمایی غزهِ پساهفت اکتبر در اندیشکده کارنگی: تحلیل ژئوپلیتیکی گفتمانهای رقیب247022FAعلیامیریگروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایرانJournal Article20260606The October 7, 2023, and the subsequent war in Gaza have constituted not merely a military arena, but a battlefield of competing discourses over meaning, legitimacy, and the future of Palestine's political geography. This research aims to conduct a geopolitical analysis of the rivalry between Israeli security discourse and Palestinian sovereignty discourse in the post-October 7 order. The data consist of two landmark articles from the Carnegie Endowment for International Peace, representing the two dominant discourses, selected through purposive sampling. Employing a combined theoretical framework of Laclau and Mouffe's discourse analysis and critical geopolitics, the data have been analyzed.<br><br>The October 7 event ruptured the central signifier of "Israeli security," weakening deterrence, intelligence superiority, and conflict management. Conversely, Palestinian sovereignty discourse forges a new chain of equivalence around "Palestinian national sovereignty" by foregrounding ending occupation, territorial integrity, and political legitimacy. This confrontation is a hegemonic struggle over fundamental political ontology- "security" versus "the right to life and sovereignty"- a struggle over defining "life" and "political space." This study illuminates discourse's role in consolidating structural violence and foreclosing peace in Middle Eastern conflicts.هفتم اکتبر ۲۰۲۳ و جنگ متعاقب آن در غزه، تنها یک میدان نظامی نبود، بلکه عرصه نبرد گفتمانها بر سر معنا، مشروعیت و آینده جغرافیای سیاسی فلسطین بوده است. این پژوهش با هدف تحلیل ژئوپلیتیکی رقابت گفتمان امنیتی اسرائیل و گفتمان حاکمیتی فلسطین در نظم پس از هفت اکتبر انجام شده است. دادهها دو مقاله شاخص از بنیاد کارنگی است که نماینده دو گفتمان مسلط هستند. با استفاده از چارچوب نظری ترکیبی تحلیل گفتمان لاکلا و موف و ژئوپلیتیک انتقادی، نحوه شکلگیری و منازعه معنا بررسی میشود.<br><br>یافتهها نشان میدهد هفتم اکتبر موجب گسست در دال مرکزی «امنیت اسرائیل» و تضعیف مفصلبندیهای پیشین مانند بازدارندگی و برتری اطلاعاتی شد. در مقابل، گفتمان فلسطین با برجستهسازی پایان اشغال و یکپارچگی سرزمینی، زنجیره همارزی جدیدی حول دال «حاکمیت ملی» شکل میدهد. این تقابل، صرفاً اختلاف بر سر راهحل نیست، بلکه نبردی هژمونیک بر سر هستیشناسی سیاسی بنیادین: «امنیت» در برابر «حق حیات و حاکمیت» است. همچنین این مطالعه به درک عمیقتری از نقش گفتمان در تثبیت خشونت ساختاری و امکانزدایی از صلح در منازعات خاورمیانه کمک میکند.ناشر: انتشارات نگاه راهبردی
با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایرانفصلنامه راهبرد سیاسی2588-456510220260723The Monitorability of the Iranian Administrative System and Its Relationship with Civil Society from the Perspective of Systems Theoryنظارت پذیری نظام اداری ایران و ارتباط آن با جامعه مدنی از منظر نظریه سیستمی246596FAخلیل الهسردارنیااستاد گروه علوم سیاسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانلقمانسلطانیدانشجوی دکتری علوم سیاسی دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانJournal Article20260221The basis of this research is the framework of systems theory, which considers the administrative system and civil society as subsystems of a larger system and interacting with their environment. Undoubtedly, in today's complex societies with various crises, bureaucracy as a part of governance must be in a reciprocal relationship with society and its surroundings. Since systems theory pays attention to the relationship between the government and the people, and bureaucracy is related to the functional aspect and service provision of the government, paying attention to the monitorability of the administrative system and its relationship with civil society as two important components of the systems approach will lead to transparency, accountability, and efficiency of the administrative system, and consequently the political and administrative system will face functional and institutional legitimacy. Therefore, the question is; What are the mechanisms and obstacles to achieving effective monitorability of the Iranian administrative system in relation to civil society from the perspective of systems theory? It is assumed that the weakness in the organized relationship between the two subsystems of the administrative system and civil society prevents the effective monitorability of the bureaucracy. The purpose of the research is to;مبنای این پژوهش چهارچوب نظریه سیستمی است، که نظام اداری و جامعه مدنی را زیرسیستم هایی از یک سیستم بزرگتر و در حال تعامل با محیط خود می داند. بی شک در جوامع پیچیده امروزی با بحران های مختلف، بوروکراسی به عنوان جزئی از حکمرانی می بایست در رابطه متقابل با جامعه و پیرامون خود باشد. از آنجا که نظریه سیستمی به رابطه دولت و مردم توجه دارد، و بوروکراسی با وجهه کارکردی و خدمات رسانی دولت مرتبط است، توجه به نظارت پذیری نظام اداری و ارتباط آن با جامعه مدنی به عنوان دو مؤلفه مهم رویکرد سیستمی، موجب شفافیت، پاسخ گویی و کارآمدی نظام اداری می شود، و به تبع آن نظام سیاسی و اداری با مشروعیت عملکردی و تأسیسی مواجه خواهد شد. بنابراین سوال این است؛ سازوکارها و موانع تحقق نظارت پذیری مؤثر نظام اداری ایران در ارتباط با جامعه مدنی از منظر نظریه سیستمی چیستند؟ فرض بر این است که، ضعف در ارتباط سازمان یافته بین دو زیرسیستم نظام اداری و جامعه مدنی مانع از نظارت پذیری مؤثر بوروکراسی می شود. هدف از تحقیق این است که؛ نقش نظارتی جامعه مدنی، از طریق افزایش تعامل، شفافیت و ارائه بازخورد، برای کارآمدی بوروکراسی و حکمرانی خوب حیاتی است.