ناشر: انتشارات نگاه راهبردی با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایران فصلنامه علمی راهبرد سیاسی 2588-4565 10 1 2026 05 22 Examining the Relationship between “Violence and Law” in the Modernization Program of the First Pahlavi Government Based on Walter Benjamin’s Theory بررسی پیوند «خشونت و قانون» در برنامه نوسازی دولت مدرن پهلوی اول بر پایه نظریه والتر بنیامین 245 273 244939 FA علیرضا سمیعی اصفهانی دانشیار گروه علوم سیاسی، دانشکده علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0001-4729-075X نفیسه اله دادی دانش آموخته دکتری علوم سیاسی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران Journal Article 2025 11 12 Abstract<br><br>From Benjamin’s perspective, violence within any legal order serves two primary functions. First is its law-making function, which constitutes the origin of every legal and juridical order. The second is its law-preserving function—an inherent aspect of any legal system designed to maintain and uphold existing laws. While the primary (or law-making) form of violence refers to the creative act of establishing power, the secondary (or law-preserving) form of violence is typically institutionalized within the state apparatus, aiming to ensure the continuity and durability of the original founding violence. With this theoretical framework in mind, the present study seeks to explore the relationship between violence and law in the formation of the modern state under Reza Shah Pahlavi, particularly in relation to his modernization policies. The findings suggest that, like all political founders, Reza Shah initially employed mythic or law-making violence—manifested in the coup d’état of February 1921—to establish the new regime. Subsequently, he relied on law-preserving violence—through the legal and administrative capacities of institutions such as the Constitution, the Parliament, and the bureaucracy—to consolidate both the modern state and the newly founded Pahlavi dynasty through a top-down modernization program. از نظر بنیامین؛ خشونت از منظر یک نظم حقوقی، دو کارکرد عمده دارد. نخست؛ کارکرد «قانون‌گذاری» که منشأ هر نظم حقوقی- قانونی است و دوم؛ کارکرد «حفظ قانون». این نوع خشونت که برای حفظ قانون در نظر گرفته شده است، ذاتاً در هر نوع قانونی نهفته است. در حالی که خشونت اولیه (یا قانون‌گذار)، به کنش سازنده «استقرار» قدرت اشاره دارد، خشونت ثانویه (یا حافظ قانون) معمولا در نهادهای دولتی گنجانده شده و هدفش «استمرار» و ماندگاری خشونت اولیه است. با این اشاره، پرسش اصلی پژوهش پیش‌رو این است که چه پیوندی بین «خشونت و قانون» در شکل‌گیری دولت مدرن پهلوی اول و به‌ویژه در سیاست‌های نوسازی این دولت وجود داشته است؟ یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد رضاشاه همانند هر بنیانگذاری، در آغاز با بهره‌گیری از خشونت اسطوره‌ای یا خشونت واضع قانون (در مورد دولت پهلوی، کودتا سوم اسفند 1299) رژیم جدید را بنیان نهاد و در ادامه با توسل به خشونت حافظ قانون (بهره‌گیری از ظرفیت-های حقوقی و اجرایی نهادهایی چون قانون اساسی، مجلس، دیوانسالاری و...) در قالب برنامه نوسازی از بالا، موقعیت دولت مدرن و سلسله جدید پهلوی را تحکیم بخشید. https://www.rahbordsyasi.ir/article_244939_45d58e5cbfb470d5bb739d8f5b3d2e34.pdf