ناشر: انتشارات نگاه راهبردی با همکاری انجمن علمی انقلاب اسلامی ایران فصلنامه علمی راهبرد سیاسی 2588-4565 9 1 2025 05 22 Consequences of the nuclear case on the relations between Iran and the Shanghai Organization (2018-2022) پیامدهای پرونده هسته‌ای بر روابط ایران و سازمان همکاری شانگهای (2022 – 2018) 167 193 219965 FA زهرا فتاحیان دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران رحمان حریری استادیار و عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران 0000-0001-9799-8943 فرزاد رستمی دانشیار و عضو هیات علمی گروه علوم سیاسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران Journal Article 2025 01 05 The Shanghai is a organization with great capabilities and potential, and Iran's membership in it is considered an important advantage in foreign policy. However, in recent years, with the nuclear dispute becoming the main issue of Iran's foreign policy, this issue has affected the national advantages and interests of Iran. Therefore, it is important to address the issue that mere membership in a regional organization, as long as it is affected by security issues and other international powers, cannot be considered as a full benefit of membership. Therefore, the main question that makes the present research strategic is what effect does the nuclear file have on relations between Iran and the Shanghai? The hypothesis that is designed and evaluated using a combination of historical and analytical-descriptive methods is that; For Iran, membership in the SCO seems to have been motivated by the pursuit of geostrategic, geopolitical, and geoeconomic benefits. Iran’s ability to fully utilize the benefits of membership in the SCO has been limited by the ongoing nuclear dispute and the broader institutional order governing international relations. Therefore, the purpose this study is to examine the implications of the nuclear issue on Iran-Shanghai relations within the framework of neoliberal institutionalism سازمان همکاری شانگهای، سازمانی منطقه‌ای و بین‌المللی با توانمندی وپتانسیل‌های فراوان می‌باشد که عضویت ایران در آن به مثابه مزیتی مهم در سیاست خارجی محسوب می‌شود. اما در سال‌های اخیر، با تبدیل‌شدن مناقشه هسته‌ای به اصلی‌ترین موضوع سیاست خارجی ایران، این مهم، مزیت و منافع ملی جمهوری اسلامی ایران را تحت تاثیرقرار داده. بنابراین مهم است به این موضوع پرداخت که تنها عضویت صرف در یک نهاد منطقه‌ای تا زمانی که تاثیرپذیرازمسائل امنیتی و دیگر قدرت‌های بین‌المللی می‌باشد را نمی‌توان بیانگر بهره‌مندی تمام از مزایای عضویت تلقی کرد. لذا پرسش اصلی که پژوهش حاضر را راهبردی می‌کند، این می‌باشد که پرونده هسته‌ای چه تاثیری بر روابط ایران و سازمان همکاری شانگهای دارد؟.فرضیه‌ای که طراحی شده و با استفاده از ترکیب روش تاریخی وتحلیلی- توصیفی مورد ارزیابی قرار می‌گیرد این است که؛ به نظر می‌رسد برای ایران، عضویت در سازمان همکاری شانگهای با انگیزه پیگیری مزایای ژئواستراتژیک، ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک بوده است. با این حال، توانایی ایران برای استفاده کامل از مزایای عضویت در سازمان همکاری شانگهای به دلیل مناقشه هسته‌ای ادامه‌ دار و نظم نهادی گسترده‌تر حاکم بر روابط بین‌الملل محدود شده است. بدین جهت هدف پژوهش حاضر؛ واکاوی پیامدهای پرونده هسته‌ای بر روابط ایران وشانگهای درچارچوب نهادگرایی نئولیبرال می‌باشد. https://www.rahbordsyasi.ir/article_219965_bce7fabbe7370279547295455b47ca81.pdf